In tranen

KomNaarHuis
Normaal gesproken ben ik geen jankerd, heus niet. Behalve toen ik tijdens mijn vlucht van Miami naar Parijs Kom naar huis van Julie Kibler las. Nog nooit in mijn zesentwintigjarige bestaan heb ik zó hard zitten snotteren om een boek. Never. En geloof me, het is best moeilijk om in een overvolle 747 ongemerkt een potje te kunnen janken.

Confession nummero zoveel: ik ben een luie boekenlezer. Eens in de zoveel tijd kom ik per ongeluk in een Ako of Bruna terecht en dan kan ik het niet laten toch een boek mee te nemen. Vervolgens belandt dat boek ergens in mijn kamer net zolang totdat ik met een overvolle koffer naar een zonnige bestemming vertrek. Ik heb het weleens gepresteerd drie boeken mee te nemen zonder er één te lezen, maar dit verhaal moest ik wel in een ruk uitlezen. Ergens ben ik bang dat ik teveel ga verklappen, en dat zou zonde zijn, want dit prachtige verhaal is wat mij betreft een must read.

In Kom Naar Huis vraagt de hoogbejaarde Isabelle McAllister haar vaste kapster Dorrie – een alleenstaande Afro-Amerikaanse moeder van twee tienerkinderen – om naar een begrafenis aan de andere kant van Amerika te gaan. Miss Isabelle is echter nogal vaagjes als het gaat om wiens begrafenis en waarom ze per se die lange autoreis er voor over heeft; tijdens deze roadtrip vertelt Isabelle stukje bij beetje over haar heftige verleden; iets wat ze al die tijd nog nooit met iemand heeft gedeeld. Dorrie betekent na al die jaren trouwe dienst veel meer voor haar dan een kapster; voor McAllister voelt Dorrie als de dochter die ze nooit heeft gehad. Zo vertelt ze dat ze als tiener in de jaren dertig stapelverliefd werd op de zoon van hun zwarte huishoudster, terwijl dat in die tijd als een grote doodzonde werd beschouwd. Hoe Isabelle gevochten heeft voor een toekomst met haar grote liefde, en welke hartverscheurende toestanden dit onmogelijk maakten. Dorrie daarentegen is blij dat ze even een paar dagen er tussen uit kan; ze weet even niet zo goed hoe ze met de situatie thuis moet dealen en wat ze nou aanmoet met een nieuwe liefde die gevoelsmatig too good to be true is. Gedurende de roadtrip leert ze niet alleen het verhaal van haar oude trouwe klant kennen, ook beseft ze dat haar problemen maar relatief zijn en dat haar nieuwe vlam misschien wel de juiste is voor haar. Als grote afsluiter – zorg dat je tissues bij de hand hebt tijdens het lezen van dit boek – een wel heel verrassende wending wanneer ze uiteindelijk op de begrafenis aankomen.

Natuurlijk kun je wachten totdat deze debuutroman van Julie Kibler verfilmd wordt, toch kan ik iedereen deze tranentrekker sterk aanraden. In je eentje is het ietwat relaxter snotteren tijdens het lezen van dit boek… 😉 Vergeet de tissues niet!


Post to Twitter

Geef een reactie