Morgen ga ik lijnen

“Nee mam!!! Flikker die aardappelgratin weer uit de kar! Voorlopig geen troep meer door dat mondje van mij! Aangezien ik niet zit te wachten op een reünie met dat onderkinnetje eten we vanaf nu gezond!” Nog geen vier uur later na het bezoekje aan de Appie sta ik in de rij bij de Patatzaak. Oeps. Binnen no-time heb ik zitten schransen alsof mijn leven er van af hing. Normaal gesproken is dat kleine maagje van mij al rammetje vol na een kinderportie, nu wist ik naast een patatje met nog een broodje frikadel weg te stouwen.

Zodra ik mezelf voorneem op te letten met de kiloknallers gebeurt er iets in dat blonde koppie van mij. Ik raak obsessed. Ik droom nachtenlang over pizza’s, roombroodjes, patatjes met+ (lees: met héél véél mayo), Magnums, spareribs, chocoladetaart, appelflappen en zelfs chips en gekookte worst – iets wat ik nauwelijks eet omdat ik een zoetekauw pur sang ben. Nog erger: ik blijf 24/7 denken aan alles wat maar vet en lekker is. Die ene plak kleffe stroopwafelcake weet ik nog wel af te slaan en ik vertel dan ook stoer aan iedereen dat ik momenteel ‘even oplet met snoepen’, maar zodra ik zelf in het gevaarlijke oorlogsgebied genaamd supermarkt loop of er binnen een straal van een paar kilometer een banketbakker is gaat het finaal mis. Aangezien ik het type ben dat van zichzelf eist sterk te zijn weiger ik dan ook om de Thuisbezorgd-app – die ik zelfs nog weet te vinden met mijn ogen dicht – te verwijderen. Terwijl dat loeder echt foute boel is. Verboden troep binnen een half uur op de stoep.

Aangezien ik niet zit te wachten op een reünie met dat onderkinnetje eten we vanaf nu gezond!”

Groente en fruit lijken opeens dodelijk voedsel. Des te meer hiervan zich schuilhoudt in de koelkast, des te minder ik de desbetreffende koelkast open. Want die aardbeitjes en tomaten zien er opeens toch wel verdomde eng gezond uit. Onder het mom van ‘maar ik heb wel avocado en drie blaadjes sla eraan toegevoegd!’ hap ik een bagel belegd met dikke klodders mayonaise en kip weg. Ik neem niet meer één koekje, tegenwoordig verslind ik een doos koekjes – nog net niet mét verpakking. Inmiddels ben ik alweer aan het fantaseren over welk lekker broodje ik zo met de lunch ga eten. Ik begin een obsessief vreetmonster te worden. Maar morgen gaat dit junkfoodjunkie lijnen. Beloofd.


Post to Twitter

Geef een reactie