Kampioen uitstellen

Echt uitblinken in iets doe ik niet. Talent? Zero. Soms, héél soms, heb ik na een pittige dressuurles – stop maar, ik hoor het je al denken: “paardrijden is geen sport!”, hierbij wil ik je per direct uitnodigen voor een lesje – het gevoel waarbij ik in mijn totale euforie mezelf erop betrap dat ik denk dat ik knollenkoningin Anky ben. Maar om nou te zeggen dat ik talent heb voor het paardrijden.. mwah. Of vraag het even aan mijn vriend.

Ok, er is misschien dan wel één ding – en niet dat ik daar trots op ben – waar ik in uitblink. Vanmiddag tijdens een beregezellige lunch met mijn paardenvriendin, correctie, heldin – sorry, moest even een portie veren in een plek waar de zon niet schijnt douwen – werd het me weer pijnlijk duidelijk. Ik vertelde over mijn plannen om het tienjarenplan studie eindelijk af te sluiten. Terloops kwam mijn blog ter sprake. “Je schrijft leuk! Maar je moet wel vaker iets schrijven hoor, dit kan echt niet.” Oepsie. Heb ik daar niet al drie blogartikelen vol over geklaagd? Dus ik probeer er nog één van mijn welbekende excuses tegenin te gooien: “Maar, ondanks dat ik het me telkens voorneem, heb ik het echt veel te druk”, “tijd moet je maken!” gooit mijn vriendin er tegenin. Ai. Ik denk dat ze gelijk heeft. Shit. Je begrijpt dat het bloggen weer op de langetermijnplanning is beland. Al moet ik toegeven dat ik ook niet zo’n ster ben in plannen… Dat verhaal over dat ik die vrouw het Centerparcszwembad wilde insleuren? Komt ooit nog.

Iedere ochtend gaat het al mis dankzij mijn vaste snooze-ritueel, om vervolgens als één of ander wrak mijn bed uit te stappen. Toiletbezoekjes? Stel ik uit. Geen tijd voor. Totdat ik het gevoel heb dat de pies mijn oren uit gaat lopen. Dan ren ik als een gek naar de plee. Sportschool met de boyfriend bezoeken? Het pasje is in the pocket, maar ook dát heb ik inmiddels twee weken al weten uit te stellen. Ondanks dat veel oud-klasgenootjes aan hun babyboom zijn begonnen, stel ik dat ook nog even uit. Al was het alleen maar bij de gedachte aan slapeloze nachten en kerrie-achtige derrie substanties in een luier.

Om jullie nogmaals te overtuigen van mijn uitsteltalenten: as we speak zou ik bezig moeten zijn met een opdracht voor school. Ondertussen ben ik dus dit blogje aan het tikken, druk aan het Facebooken – al kan ik niet echt warm worden van al die babyfoto’s, hangt er zaad in de lucht?-, heb ik maandelijkse bloemen besteld – hey, maar het is voor mama! Dan ben je goed bezig toch? -, een zak gruwelijk chemische bende van Haribo naar binnen gewerkt en heb ik zojuist Kanye West’s pielemuis bekoekeloerd. Dat laatste was trouwens geen bal aan.


Post to Twitter

Geef een reactie